"ఏట్రా అబ్బాయ్, ఇయ్యాల కాలేజీకాడ ఏదో గలాటా అయ్యిందట" అడిగాడు బాబాయ్ రాగిచెంబు నీళ్లు తాగుతూ...
"ఏంటి అప్పుడే నీదాక వచ్చేసిందా మెసేజ్" అన్నాడు అబ్బాయ్ తాగేసిన పాలగ్లాసు పక్కన పెడుతూ
"మనకి ఏరే పనేముందిరా, నలుగురి మంచీ,సెడ్డా కనుక్కోడం తప్పా... ఇంతకీ ఎవరా అబ్బాయి? ఏటా కత?" అడిగాడు బాబాయ్.
"అతను మా సీనియర్...పేరు సూర్యనారాయణ శర్మ, చాలా బాగా చదువుతాడు. కాలేజీ ఫస్ట్ వచ్చాడు, చదువంటే మహా పిచ్చి... వారాలు చేస్తూ చదువుకున్నాడు. రెండు సంవత్సరాలనుంచీ కాలేజీ హాస్టల్లోనే కొంతమంది జూనియర్సుతో కలిసి ఉంటున్నాడు, వాళ్లకి ఫ్రీగా పాఠాలు చెబుతూ... సాయంత్రం వేళ ట్యూషన్లు చెబుతూ... మిగిలిన టైమంతా ఉద్యోగాలకి ప్రిపేర్ అవుతుంటాడు. ఈ రెండేళ్లలో సుమారు 7 గవర్నమెంటు ఉద్యోగాలు చేతికి వచ్చినట్టే వచ్చి పోయాయి, స్వంత బిసినెస్ కోసం ప్రయత్నించి అందులోను ఫెయిల్ అయ్యాడు. దానిముందు పీ.జీ. చదవడానికి స్కాలర్ షిప్పుకోసం ప్రయత్నిస్తే అక్కడా చుక్కెదురయ్యింది. అందుకే ఒక సూసైడ్ లెటర్ రాసి హాస్టల్ మేడమీదనుంచి దూకేసాడు. ఆ లెటర్లో రాసిన ఒక ముఖ్యమైన మాట... దేవుడా, కులాన్ని చూసి ఉద్యోగాన్ని, చదువుల్ని ఇచ్చే నా దేశాన్ని ప్రతిభని గుర్తించే దేశంగా ఎదిగేలా ఆశీర్వదించు అని రాసాడు. గవర్నమెంటు ఉద్యోగిగా పనిచేసి,నిజాయితీకి కొందరికైనా ఒక ఉదాహరణగా మిగలాలని చాలా కలలు కన్నాడు. అర్ధాంతరంగా బతుకు ముగించేసాడు." అని చెప్పాడు అబ్బయ్ నిట్టూరుస్తూ...
"మరి, ఆ కుర్రోడి తరుపు మడుసులకి కబురు అందించేరా?" అడిగాడు బాబాయ్...
"అతనికున్నది ఒక్క అమ్మ మాత్రమే, ఉద్యోగం వచ్చాక ఆవిడ్ని తీసుకు రావాలనుకున్నాడు. కానీ ఆవిడకూడా ఈమద్యే అనారోగ్యంతో కళ్లు మూసింది. ఒక రకంగా అతని ఆత్మహత్యకి అది కూడా ఒక కారణం. ప్రస్థుతానికి నాకు తెలిసి అతనికెవరూ లేరు." అన్నాడు అబ్బాయ్.
"అమ్మమ్మామ్మా... ఈ రిజర్వసన్ లెట్టి ఇలాటి ఎందరో సూరీడ్లకి గ్రహనం పట్టించేస్తన్నారు. నువ్వొక్క మాట నాకు సెప్పుంటే మనం సదివించేవోల్లం కదరా..." అని బాధపడ్డాడు బాబాయ్.
"నాకూ ఈ వివరాలన్నీ, ఇవ్వాళే తెలిసాయి బాబాయ్. అయినా రిజర్వేషన్స్ వల్లే అంటే ఎలా... వెనకబడినవాళ్లు ఎదగాలి అని ప్రభుత్వం ఇవన్నీ అమలు చేస్తోంది. ఇలాంటివాళ్లు ఎవరో,ఎక్కడో ఉంటారు. దానికోసం సిస్టం తప్పంటే ఎలా?" అన్నాడు అబ్బాయ్.
"మరేట్రా అబ్బాయ్, ఒక్క ఇసయం అడుగుతాను సెప్పు... సొతంత్రం వచ్చి 67 ఏళ్లు దాటింది, ఈ రిజర్వేసన్లకి 63 ఏల్లు దాటింది. ఇంకెన్నాల్లు ఇలా గడిత్తే ఆల్లు ముందుకొస్తారు? మనకీ బీ.సీ. రిజర్వేసను ఉంది. నీకుగానీ, మన పాపలకి గానీ ఏటి తక్కువ? మీకెందుకు రిజర్వేసన్లు? ఇలాటోల్లు ఎంతమంది ఉన్నారు? పదోక్లాసు పదిసార్లు డింకీ కొట్టి తర్వాత ప్యాసు అయ్యి, తర్వాత ఏవో పరిక్సలు అలాగే పేసయ్యి, ఆడు స్కూల్ టీచరైతే... ఆడేం పాటాలు సెబుతాడు? ఇల్లేటి వింటారు?" అన్నాడు బాబాయ్.
"అందుకనీ... ఇప్పుడిప్పుడే కాస్త చదువు విజ్ఞానం సంపాదిస్తున్నవాళ్లు, ఈ తెలివైన వాళ్లతో పోటీ పడగలరా? అందుకే రిజర్వేషన్సు ఉన్నవి. ఈ విషయం తెలుసుకోవాలి బాబాయ్." అన్నాడు అబ్బాయ్.
"అబ్బాయ్, ఇదే మన దేశ దౌర్భాగ్యం, అక్కులకోసం మాట్లాడే ఏ ఎదవా బాద్యతలకోసం మాట్లాడ్డు. ఇంట్లో బాత్ రూముని పదిసార్లు పినైలేసి మరీ కడుగుతారు, అదే రైలుబోగీలో మనం చేసిన పెంట ఎనకొచ్చినోడు శుబ్రం సేసుకుంటాడులే అని ఒదిలేస్తారు. మనకి రిజర్వసన్లు కావాలి, స్కాలర్ సిప్పులు కావాలి, తెల్ల కార్డులు కావాలి... అన్నీ కావాలి, ఈటన్నిటికోసం పోరాట సేస్తాం. కానీ ఒకసారి మనకి ఎదిగే అవకాశం దొరికి బాగుపడ్డాక, ఇంక నా కుటుంబానికి ఇయ్యన్నీ అక్కర్లేదు అని సెప్పడానికి నోరు రాదు. 50శాతం ఈ రిజర్వేసన్లలో పోతే, మిగతా 50శాతానికి ఒకట్లో పదో ఒంతు మార్కు కోసం కొట్టుకు సస్తున్నారు. 90 మార్కులొచ్చినోడు, 40 మార్కులొచ్చినోడు కలిసి సదువుతున్నారు. 80 ఒచ్చినోడు ఏ ఇల్లు తాకట్టెట్టో ప్రైవేటుగా సదువుతాడు, అది లేనోడు ఏ సిన్న ఉజ్జోగానికో పోతాడు. ఎనకబడినోడిని బాగుసెయ్యాలంటే పద్దతి ఇది కాదురా అబ్బాయ్, అసలు నిజానికి ఎనకబడినోడు, ఎదిగినోడు అన్నది ఈ కులాల వారీగా కాదురా సూడాల్సింది. నిజానికి మూడే కులాలు ఉన్నాయి, ధనవంతుడు, మద్యతరగతోడు, పేదోడు. ఆటి పెకారమే ఏ పదకాలైనా, రిజర్వసన్లైనా అమలు జరగాల. లేదంటే మరో 100 ఏల్లు గడిసినా అబివృద్ది సెందుతున్న దేశమేగానీ, సెందిన దేశం గా మారదు. పెపంచంలో సాలా దేశాలు బట్టల బదులు ఆకులు సుట్టుకున్నప్పుడే, ఇక్కడ పట్టుసీరలు నేసేరు. అలాటిది ఈ దేశంలో ఎంతోమంది గోసీ గుడ్డతోనే అడుక్కు తింటన్నారు. దుబాయి సేకు వాడీసిన కొత్త,కొత్త టీ.వీలు మెసీన్లు మోడల్లు పదేల్ల తర్వాతగానీ ఇక్కడ కనబడవు. తెలివైనోల్లు పక్కదేశాలు పోతారు. మనం ఇదిగో,ఇలాగ ఓట్లుకోసం, నోట్లుకోసం ఇలా జాతిగొంతు కోసే రాజకీయ నాయకులకి జేజేలు కొట్టేస్తూ దేశం గొంతు నొక్కేద్దాం." అని బాబాయ్ అక్కడినుంచి వెళ్లిపోయాడు.
